Η διεθνής σημερινή κρίση είναι πρόκληση για την ενωμένη Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι άμεσα πρέπει να παύσουν να σύρονται από την αμερικανική πολιτική, το ιδεολόγημα της παγκοσμιοποίησης, και την αριθμολάγνα γραφειοκρατία των Βρυξελών.
Η Ευρώπη οφείλει να θέσει στο χρονοντούλαπο τις «σοφίες» των κριτηρίων της συνθήκης του Μάαστριχτ , να χαράξει εναλλακτικό μικτό οικονομικό μοντέλο, βασιζόμενο στην αληθινή οικονομία (μακριά από την δημιουργική λογιστική), και πολιτικές που στο επίκεντρο θα έχουν τον άνθρωπό, το κράτος δικαίου και την κοινωνία. Μακριά από τις αγκυλώσεις των ακριβοπληρωμένων βολεμένων γραφειοκρατών των Βρυξελών, οι πολίτες της Ευρώπης θα μπορέσουν και πάλι να ανακτήσουν ασφάλεια και έμπνευση. Μόνο έτσι η Ευρώπη θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα νέα διεθνή δεδομένα που διαμορφώνονται στην ανατολή του 21ου αιώνα.
Στην χώρα μας δυστυχώς οι πολιτικές ηγεσίες αντί να εστιάσουν σοβαρά στα μεγάλα προβλήματα που μας ταλανίζουν και να χαράξουν πολιτικές απαντήσεων στην μεγάλη κρίση, ασχολούνται με το πώς θα συντηρήσουν τα απαξιωμένα μαγαζάκια τους.
Επίσης το τραγικό είναι ότι σύντομα θα μπλέξουμε και στην οδύνη των εκλογικών αναμετρήσεων, με αποτελέσματα επώδυνα για τους πολίτες, και την πατρίδα.
Daily Archive for Οκτωβρίου 7th, 2008
Του Παντελή Οικονόμου*
Οι πρόσφατες εξελίξεις στις Η.Π.Α., οι σχετικές με την κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της μεγάλης αυτής χώρας, είναι τόσο πυκνές ώστε να δίνουν απεριόριστη τροφή για σχολιασμό και αναλύσεις. Με φόντο την δραματική στροφή από την προεκλογική παραπολιτική ( δημοσκοπήσεις, τηλεοπτικές αναμετρήσεις κ.λ.π. ) στην ουσία της πολιτικής : την αντιμετώπιση των συνεπειών του οικονομικού παραλογισμού. Της εξαγώγιμης ιδεοληψίας της καπιταλιστικής αποχαλίνωσης. Εν ονόματι της «απελευθέρωσης» των αγορών ώστε να αποδώσουν αυτές τα μέγιστα. Η οποία ιδεοληψία όμως, επανεισαγόμενη και διαποτίζοντας την λειτουργία και των εκεί αγορών του χρήματος ( για λόγους marketing μεταξύ άλλων ) είχε τις γνωστές συνέπειες. Καταστροφικές δίχως άλλο. Ήρθε όμως και το τέλος της (μυθ)ιστορίας : σύσσωμο το πολιτικό σύστημα – απροσχημάτιστα – επιχείρησε ακριβώς αυτό εναντίον του οποίου ρητόρευε επί δεκαετίες : κρατική παρέμβαση ! Ομολογώντας την χρεωκοπία, όχι κάποιας τράπεζας ασφαλώς, αλλά του ιδεολογήματος το οποίο επιχειρούσε να επιβάλλει με κάθε τρόπο ως οικουμενική και διαχρονική συνταγή ευτυχίας.
Continue reading ‘Ένα εισαγόμενο δίδαγμα…’
Πρόσφατα σχόλια