Χωρίς πυξίδα οδεύουμε προς το σκληρό 2009.

Αδύναμη και ανοχύρωτη η ελληνική οικονομία εισέρχεται στο πολύ δύσκολο 2009. Ο υπουργός οικονομίας ο οποίος πολύ πιθανά δεν θα είναι για πολύ ακόμα στο υπουργείο, κατέθεσε ένα κρατικό προϋπολογισμό για το 2009 εικονικό, γιατί πολύ απλά σε περίοδο ύφεσης είναι όνειρο απατηλό να πραγματοποιηθούν τα προβλεπόμενα έσοδα των 60 δις., καθώς επίσης τα έξοδα των 65 δις. θα διογκωθούν σίγουρα λόγω του αυξημένου κρατικού δανεισμού.
Πέρα όμως των πραγματικών εξόφθαλμων αδυναμιών του προϋπολογισμού, η χώρα μας το νέο έτος θα δεχθεί εκρήξεις πολιτικής ρευστότητας.
Με δεδομένη την οικονομική κρίση που θα επιφέρει κοινωνικές παρενέργειες η διχασμένη κυβέρνηση που τρέχει πίσω από τις εξελίξεις και βυθίζεται από το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, πολύ δύσκολα θα καταφέρει να πιλοτάρει το σκάφος.
Με τα σημερινά δεδομένα των πολύπλοκων προβλημάτων και την έλλειψη πολιτικών πρωτοβουλιών από την κυβέρνηση, πολύ πιθανό είναι πριν την άνοιξη να έχουμε πρόωρες εκλογές.
Εάν γίνουν εκλογές είναι πολύ πιθανό τον προϋπολογισμό να κληθεί να τον εκτελέσει το ΠΑΣΟΚ που τον έχει είδη καταγγείλει, είτε αυτοδύναμα, είτε με την ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Γ. Παπανδρέου έχει δεσμευθεί ότι σαν κυβέρνηση θα μειώσει τα φορολογικά βάρη για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, θα στηρίξει επιδοματικά τις ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού, θα επαναφέρει το αφορολόγητο για τους ελεύθερους επαγγελματίες και θα χαράξει πολιτικές που θα ενισχύουν τους μη προνομιούχους. Το ΠΑΣΟΚ ξεκάθαρα υπόσχεται ένα άλλο προϋπολογισμό, κοινωνικά δικαιότερο αλλά σίγουρα και αυτός θα έχει πολύ μεγάλες δυσκολίες εκτέλεσης λόγω των αυξημένων ακόμα περισσότερο δαπανών χωρίς ουσιαστικές προτάσεις για την αύξηση των εσόδων και μάλιστα υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης.
Εκ των πραγμάτων και για να μην πετάμε στα σύννεφα αν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές, με Δημόσιο χρέος 260 δις., με τον τουρισμό σε ύφεση, την ναυτιλία να βολοδέρνει και με μια σπάταλη αντιπαραγωγική δημόσια μηχανή θα βρεθεί στην δυσχερή θέση, να πάρει πίσω υποσχέσεις και δεσμεύσεις, που θα έχουν ως αποτέλεσμα τον κλονισμό ακόμη περισσότερο της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς και με πιθανότητες ανεξέλεγκτων κοινωνικών εκρήξεων.
Από την κρίση δεν θα βγούμε διαιωνίζοντας παθογένειες και χωρίς να σπάσουν αυγά με κατεστημένα καρτέλ και τα συντεχνιακά συμφέροντα.
Εδώ χρειάζεται μια εθνική πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης που θα έχει στόχους και όραμα. Τα μεγάλα στοιχήματα σήμερα θα πρέπει να είναι:
Το πώς θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα μας και να ανατρέψουμε την θλιβερή εικόνα του ισοζυγίου πληρωμών.
Η χάραξη πολιτικών δυναμικής ανάπτυξης των Εναλλακτικών Πηγών Ενέργειας.
Στοχευόμενες δημόσιες επενδύσεις.
Ουσιαστικό συμμάζεμα στο καρκινογόνο, γραφειοκρατικό, σπάταλο Δημόσιο.
Η περιφρουρήσει του κοινωνικού προσώπου της πολιτείας, επανασχεδιάζοντας το υπό κατάρρευση ΕΣΥ, και την στήριξη των φτωχότερων στρωμάτων.
Και επιτέλους ας ξεκαθαρίσουμε που θέλουμε να πάμε σαν χώρα στην νέα υπό διαμόρφωση τάξη πραγμάτων.
Σήμερα αντί να επικεντρωθούν οι πολιτικές δυνάμεις σε υπεύθυνο σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της κρίσης, και την χάραξή πορείας εξόδου με τις λιγότερες όσο το δυνατόν πληγές, ορθώνουν ανούσιες και άκαρπες αντιπαραθέσεις με στόχο την αύξηση της εκλογικής τους πελατείας.