Μη Μιλάς .blog.

Άλλη μια Ημέρα Περιβάλλοντος . Θα χυθεί πολύ μελάνι και θα ξοδευτούν χιλιάδες τόνοι χαρτί για να γραφτούν αναλύσεις, ειδικοί και μη θα τοποθετηθούν με στόμφο για το τι πρέπει να γίνει, ηγέτες χορών θα προβούν σε εξαγγελίες, βιομηχανίες θα κάνουν καταχωρήσεις και διαφημιστικά σποτς για το πόσο είναι ευαισθητοποιημένες ως προς το περιβάλλον, γενικά σήμερα θα ακούσουμε τα μύρια όσα για το πόσο πολύ έχει μολυνθεί ο πλανήτης, και την ανάγκη να τον προστατέψουμε.
Το ότι θα ειπωθούν για άλλη μια φορά όλα αυτά δεν βλάπτει. Μια από τα ίδια θα ακούσουμε και τη επόμενη Ημέρα του περιβάλλοντος αλλά βήματα επί της ουσίας θα έχουν γίνει ελάχιστα έως τίποτα .

Σήμερα είναι σίγουρο ότι η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα χωρίς όμως να αντιδρά και να κάνει πράξεις για την προστασία αλλά και την βελτίωση.
Οι πολιτικοί κατά συρροή διαπράττουν λάθη και εγκλήματα με την διστακτικότητα να λάβουν μέτρα και να εφαρμόσουν πολιτικές ενάντια στην συνεχή και χωρίς φραγμούς καταστροφής. Και το ποιο επικίνδυνο είναι ότι την κρίση την κεφαλαιοποιούν μέσα από επικοινωνιακά τεχνάσματα που είναι τουφεκιές στον αέρα. Οι «πράσινοι» πολιτικοί για άγρα ψήφων και οι πολυεθνικές για την αύξηση των πωλήσεων τους.
Χωρίς παγκόσμια και κατ΄ επέκταση εθνική στρατηγική και βούληση, ενάντια στην ηθική περιβαλλοντολογική διάβρωση, δεν μπορεί να ελπίζουμε ότι θα παραδώσουμε καθαρό αέρα, ικανές ποσότητες νερού και βιώσιμο περιβάλλον στα παιδιά μας.
Στην χώρα μας μεγάλο ζήτημα είναι ότι θα πρέπει επιτέλους να γίνουν πράξη στοιχεία που θα βελτιώσουν την ποιότητα του καθημερινού μας περιβάλλοντος.
Σήμερα το 80% περίπου του πληθυσμού ζει, εργάζεται, κυκλοφορεί σε πόλεις. Σε πόλεις που τα πάντα σχεδόν έχουν τσιμεντοποιηθεί, άναρχα, χωρίς πεζοδρόμιά, πλατείες, ελεύθερους χώρους, με ελάχιστο πράσινο, πολύ σκουπίδι, και καληκατούρες από πλευράς αισθητικής. Τα πάντα έχουν παραδοθεί στα τροχοφόρα και η λιγοστές πλατείες η μεγάλα πεζοδρόμια έχουν κατακλυσθεί από τραπεζάκια και καθίσματα προς τέρψει των ταμείων των Δήμων. Και όπου υπάρχουν παραλίες η θα είναι παραδομένες σε ιδιώτες για εκμετάλλευση η το σκουπίδι και η πλαστική σακούλα θα πηγαίνει σύννεφο.
Ακόμα και τα νησιά μας έχουν διαβρωθεί περιβαλλοντολογικά, με τον κίνδυνο να ελλοχεύει στο να χαθεί η μαγεία τους και οι φυσικές τους ομορφιές . Με ραγδαίους ρυθμούς χάρη της «ανάπτυξης» η τσιμεντοποίηση ισοπεδώνει τα πάντα και τα μεγάλα εγκλήματα διαπράττονται εν ονόματι της προσέλευσης τουρισμού.
Είμαστε χώρα ηλιόλουστη, και με ανέμους,. Τι έχουμε κάνει για την εκμετάλλευση των θεϊκού δώρου στο επίπεδο της παραγωγής εναλλακτικών πηγών ενέργειας με στόχο και προσανατολισμό την λιγότερο δυνατών απεξάρτηση μας από το πετρέλαιο.;
Η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργεια στην Ελλάδα αυξάνετε περίπου 4% ετησίως, όταν στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση κυμαίνεται μεταξύ 1–2% και αυτό συμβαίνει χωρίς να έχουμε και βαριά βιομηχανία.
Που είναι τα κίνητρα και οι πολιτικές για την ανακύκλωση των εκατοντάδων τόνων σκουπιδιών; Αντίθετα οι χωματερές λειτουργούν ανενόχλητες.
Πόσο έχουμε διαφυλάξει τα δάση μας; Πόσες χιλιάδες στρέμματα πρασίνου που χάθηκε σε φλόγες δεν οικοπεδοποιήθηκε και παραδόθηκε στο τσιμέντο;
Αίσθηση μου είναι ότι είναι μεγάλη υποκρισία να επικαλούμεθα ως λαός την περιβαλλοντική ευαισθησία μας. Οι πρακτικές μας και η στάση μας δίνει την απάντηση. Μολυσμένα ποτάμια, με κάθε λογιών σκουπίδια στις όχθες, καμένα δάση για χάρη της οικοπεδοποίησης, καταπάτηση του αιγιαλού, τσιμεντοποίησης κάθε σπιθαμής γης, αυθαίρετη δόμηση εις βάρος του φυσικού κάλους, πετώντας σκουπίδια στα διαζώματα των δρόμων και όπου βολευόμαστε και αλόγιστη σπατάλη ενέργειας.
Για τα δεινά που μας επιφυλάσσει το μέλλον είμαστε όλοι λίγο πολύ συνυπεύθυνοι, και μόνο με ένα σοκ θα προσγειωθούμε και θα αντιληφθούμε πως η προστασία του περιβάλλοντος έχει πάψη πια να είναι αντικείμενο επιστημονικών συνεδρίων και κοινωνικών γκαλά.
Δυστυχώς και το οξυμένο πλέον ζήτημα του περιβάλλοντος έχει συστατικό στοιχείο την παιδεία, κάτι που στην χώρα μας όχι μόνο χωλαίνει αλλά καθημερινά απαξιώνετε ακόμη περισότερο.