Παιδεία… Μαύρη Μαυρίλα

Έκρηξη βίας, χάος και θλιβερά παρατράγουδα διαδραματίζονται στα πανεπιστήμιά. Βαθιά είναι πλέον η κρίση στα ΑΕΙ ΤΕΙ.
Και;
Ποιος ασχολείται σοβαρά;
Ο υπουργός παιδείας με δηλώσεις καθημερινά πυροδοτεί το κλίμα πόλωσης, η αντιπολίτευση καταδικάζει μεν τα φαινόμενα αλλά πρακτικά δεν κάνει τίποτα για την αποκλιμάκωση της έντασης, δεν παίρνει πρωτοβουλίες.
Εδώ στείλανε τον πρύτανη του Αριστοτελείου στο νοσοκομείο και ουδείς βέβαια συνελήφθη. Η άσκηση βίας και οι καταστροφές είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα των πανεπιστημίων και επιβάλετε εδώ και τώρα να κατασταλούν.
Δεν μπορεί χάρη ορισμένων τραμπούκων η εγκάθετων στοιχείων να καταλύετε η Δημοκρατία και να σπέρνετε ο φόβος και η τρομοκρατία. Το άσυλο προστατεύει ιδέες, απόψείς, θέσεις. Δεν προστατεύει την βία των χουλιγκανισμό και την κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκτός και εάν ο στόχος είναι η πλήρης υποβάθμιση και απαξίωση του πανεπιστημίου;
Η άμοιρη Παιδεία έχει πιάσει πάτο και το ξέρουμε όλοι. Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα ασέλγησαν για μικροκομματικά συμφέροντα με θύματα τα παιδιά και κατ’ επέκταση η ποιότητα παιδείας αντανακλάει στην καθημερινότητα μας και την πορεία του τόπου.
Το στείρο χωρίς φαντασία και δημιουργικότητα εκπαιδευτικό μας σύστημα, που φυλακίζει την κριτική σκέψη χάρη της αποστήθισης, τον άχαρο στυγνό ανταγωνισμό του βαθμού ενάντια στην ομαδικότητα, τσαλαπατώντας προσωπικότητες και εκτρέφοντας ανασφάλειες στα παιδιά προσφέρει στο σύστημα άβουλους απαίδευτους πολίτες για να υπηρετήσουν υποταγμένα τις βουλές του.

Το θεμελιωμένο σύστημα σκοτώνει τα παιδιά τορπιλίζει την κοινωνία και την Δημοκρατία.
Είναι ώρες μεγάλης ευθύνης, και άμεσα πρέπει να κινητοποιηθεί η πανεπιστημιακή κοινότητα, οι πολιτικοί, οι φορείς, να ξεβολευφτούν οι βολεμένοι πριν είναι πολύ αργά για την Δημοκρατία και το μέλλον της πατρίδος μας.

Δεν πάμε καλά τα προβλήματα συσσωρεύονται και κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους. Με την απαξίωση των θεσμών και της πολιτικής μόνο καλά μαντάτα δεν μας επιφυλάσσονται. Με κοινωνία των ολίγων δεν υπάρχει ελπίς.

Επιβάλλονται πρωτοβουλίες με ευθύνη, όραμα και υγιή προσανατολισμό. Δεν πάει άλλο, τα προβλήματα είναι πολυδιάστατα και απαιτούνται λύσεις γιατί το καζάνι χοχλάζει και οι εκρήξεις θα είναι ανεξέλεγκτες και επιβλαβής, ουδείς δεν θα γλιτώσει από την κατάρρευση του σαθρού οικοδομήματος και το τίμημα θα είναι πολύ ακριβό για το μέλλον το δικό μας των παιδιών μας και του τόπου.Είναι αδύνατον να ελπίζουμε σε μια δυνατή Ελλάδα με μέλλον ουσιαστική πρόοδο και ανάπτυξη με το υπάρχον εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Εδώ και τώρα απαιτείται υπέρβαση και εκ θεμελίων αλλαγές με συναινέσει και σχεδιασμό στην παιδεία. Επιτέλους ας γίνουν δραματικές περικοπές από τον άρρωστο δημόσιο κορβανά και να δοθούν κονδύλια στηρίξεις ενός προγράμματος πλήρους αναβαθμίσεις του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Ας πιστέψουμε σοβαρά στην νέα γενιά και να την στηρίξουμε.
Είναι χρέος μας.
Μόνο με παιδεία και πολιτισμό έχουμε ελπίδα ως κοινωνία